مداد نوك ندارد

هوس مداد دارم.
نوك ندارد.
خرچ خرچ مي تراشم، آرام
به ياد مشق هاي بنوشته ام.
پس كي تمام مي شود؟
خانم گفته: فقط 7 خط
رج مي زنم.
و غلطهايم را پاك مي كنم.
جايش مي ماند.
حالم گرفته است.
ميان سطور، گل و بلبل مي كشم.
جايش ديگر نمانده است.
خانم از من راضي است.
كارت هزار آفرين در دستم سنگيني مي كند.
مبصر مي شوم.
هنرمند كلاس؛
مشق هايش هميشه باغ گل است.
كارت هزار آفرين هورا دارد.
من ميخندم
به حماقت خانم
دلم برايش مي سوزد
دلم برايم مي سوزد
هوس مداد دارم.
نوك ندارد.
به ياد مشق هاي نا نوشته ام.

پ.ن. راستش به همان دليل غفلت در كپي غلطهايم، از درستي املاي كلمه "مبصر" بي خبرم. اينجا ديگر گل و بلبل هم افاقه اي نمي كند. از خوانندگان عزيز مستعد پوزش طلبيده و درخواست آن دارم تا املاي صحيح را از ميان سطور مدادي بي گل و بلبل خويش بازيابند.