اما

مي خواهم بنويسم. كاغذ هايي كه در اختيار دارم از شماره گذشته اند. كمبودي نيست. اما... چيز مهمتري جلوي مرا مي گيرد. نه . جاي نگراني نيست. حرفهاي زيادي هم براي گفتن هست. اما... نميدانم. فقط اين را مي دانم كه مي خواهم بنويسم. اما... اما اما اما. خسته ام از اين همه اما. اما... مي خواهم از اين همه اما خلاص شوم. گريز بيهوده ايست اما ! دلم مي خواهد بنويسم اما گاهي شما مانع هر حركتي هستيد. اما... چه بگويم؟. فقط مي خواهم معني اين اماها را بدانم. اما... انگار نه. حس زيبايست كه كسي شما را نشناسد و زبانتان را درك نكند. حتي يك كلمه ي آن را. اما... اما همه اينجا زبان من را مي فهمند. همه ي حرفهاي من را بي هيچ حس زيبايي. اما... اما، اما ها هنوز به قوت خود باقيست. هجومش خرخره ام را به سختي چسبيده. اما... من هستم. تو هستي. او هست. ما هستيم اما.. اما هم هنوز هست.