مدتي كه حس هاي عجيب و غريبي پيدا كردم. يه جور تضاد دروني. راستش هميشه فكرمي كردم كه خودمو خوب مي شناسم واز از اين بابت به خودم مي باليدم. ولي تازگيا فهميدم كه اصلا خودمو نمي شناسم. و به دنبال اين مشكل اساسي چيزايي رو كه باهاشون مرتبطم
پيش از اين مي تونستم صريحا بگم كه از فلان چيز خوشم مياد و از بهمان چيز نه. يا فلان رنگ و شعرو فضا و آدمهاش
يه حس تعليق ميون همه چيز. عين قاصدك كه ميون زمين و آسمون چرخ مي زنه ولي خودشم نمي دونه كه متعلق به اون پايينه يا اون بالا؟ نمي دونه كه آبي آسمون راضيش مي كنه يا سبزي دشت؟ و نمي تونه تصميم بگيره كه حالا چه كار بايد بكنه؟
اما گاهي چشاشو مي بنده و بدون اينكه بدونه واقعا حسش به كجا تعلق داره دستاشو به دست باد مي ده و رقص كنان از جلو چشم آدما دور مي شه. نقطه ميشه. نا پديد مي شه
تا حالا سلوك عارفانشو تو خط افق تماشا كردي؟ درست وسط خط! جايي كه سبزي دشت از آبي آسمون جدا مي شه؟
يكهو پر شدم از ياد اخوان ثالث. پس به يادش مي خونم
.....قاصدك.....
قاصدك هان چه خبر آوردي؟از كجا واز كه خبر آوردي؟
خوشخبر باشي اما اما گرد بام و در من بي ثمر مي گردي
انتظار خبري نيست مرا
نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري
برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
برو آنجا كه تو را منتظرند
قاصدك در درون من همه كورند و كرند
دست بردار از اين در وطن خويش غريب
قاصدك هان ولي... آخر... اي واي
راستي رفتي با باد؟
با تو ام آي!كجا رفتي؟آي
راستي جايي خبري هست هنوز؟
مانده خاكستر گرمي جايي؟
در اجاقي طمع شعله نمي بندم_ خردك شرري هست هنوز؟
قاصدك! ابرهاي همه عالم شب و روز
در دلم مي گريند
