به ليلاي عزيزم

به ياد مي آورم جا پاهاي آغشته به شن راكه در دل شبهاي تارو مه آلود ساحل رامسر عجين بود به نواي حيراني

و ليلاي عزيزم به ياد مي آوري چه كودكانه سكوت شب را در هم مي شكستيم؟ ليلايي را كه جلو دار بود و نواي موسيقي اش به راه و ما همگي به دنبالش به صف زمزمه كنان كه : دشتهايي چه فراخ!كوههايي چه بلند! در گلستانه چه بوي علفي مي آمد

و چه شبهايي ! در فضايي آميخته به بوي نم و چوب و سير به جشن پتو مشغول جيرجيرك وار غيبت مي كرديم

كه : ه ب ر

به ياد مي آورم شيرين ترين رويا بي هيچ نقش عزيز امير حسن كه دوست مي داشت گل نيشان را

و به ياد آورديم عزيز ترين ليلا را كه امسال به دور از او رنگ خاك حاصلخيز را بلعيديم و بوي علف را زندگي كرديم

و امشب باز موسيقي روان است در كنج اتاق من

و من امشب را به ياد تو و با نواي قاصدك گريستم و گريستم و قاصدكي را به سويت پر دادم

و اينك باز با من بخوان

قاصدك ! هان ! چه خبر آوردي؟

از كجا و از كه خبر آوردي؟